آثار روانی مبتلایان به اختلالات شنوایی

اختلال شنوایی سد بزرگی برای رشد طبیعی گفتار و فعالیت اجتماعی به خصوص فعالیت های مدرسه است. با آنکه جامعه به اختلالات شنوایی کمتر از اختلالات بینایی اهمیت میدهد با این وجود آثار روانی مبتلایان به اختلالات شنوایی به مراتب بیشتر از آثار روانی مبتلایان به اختلالات بینایی است.

کودک ناشنوا بیشتر در معرض اختلالات روانی قرار دارد و حتی ثابت شده که خود کشی در ناشنوایان بیشتر نابینایان است.مردم همیشه سعی می کنند به نحوی به نابینایان کمک کنند ولی ناشنوایان را مسخره می کنند.

بیمار می داند که نمیشنود بنابراین وقتی مشاهده می کند که در رفتار اطرافیانش تغییری پیش آمده را به خود نسبت می دهد و همین امر باعث بروز اختلالات روانی در کودک می گردد.

در دوران یادگیری مهارتها،کودک ناشنوا مانند کودک نابینا از برقراری رابطه با محیط عاجز است به هر حال قادر به فهم کامل توضیحات اطرافیان و مربیان نیست و نمی تواند نیازهای خود را بیان کند.

در این مرحله کودک از آنچه واقعا هست کم هوشتر به نظر می رسد ، بعضی ها اعتقاد دارند در دوران رشد شخصیت که به مرحله عقده ادیپ معروف است کودک ناشنوا فوق العاده حسود میشود.

چون کودک خود را از هر نوع ارتباط و مکالمه با دیگران محروم میبیند لذا این امر موجبات حسادت شدید او را نسبت به اطرافیانش که پیوسته با هم در حال ارتباط . گفت وشنود هستند فراهم  می آورد.

در زمینه فردی نیز موجب اختلال در گویایی و حتی لالی کامل،انزوا طلبی ،بدبینی و زودرنجی میشود.

در زمینه تحصیلی موجب تنبلی غیر واقعی و عقب ماندگی های کاذب تحصیلی میشود.

در زمینه اجتماعی نیز منجر به اختلالات و عکس العمل های غیر اجتماعی ،ضد اجتماعی و حتی انتقامجویی میشود.

اختلالات روانی در مبتلایان به کری نسبی ممکن است به صورت واکنشهای پسیکوتیک ( هذیان و توهمات گوناگون)،واکنش های نوروتیک (افسردگی،اضطراب ) و اختلالات رفتاری مانند دزدی ،دروغگویی ، فرار ، مخالفت ،طغیان و … تظاهر نماید.