مشکلات افراد بیش فعال با دارو

مشکلات افراد با اختلال بیش فعالی با دارو

خیلی از مراجعینی که به کلینیک مراجعه می کنند خیلی تمایل دارند که سریعت مشکل فرزندشان حل شود و یا اینقدر اولیای مدرسه به آنها فشار می اورند که خانواده نیز مجبور میشوند که از درمان های داروی استفاده کنند البته قابل ذکر است که در برخی موارد نیاز به مصرف دارویی دارند وتنها روش درمانی شان محسوب میشود .

داروهایی که برای درمان (ADHD ) اختلال بیش فعالی – نقص توجه استفاده میشود اکثریت قریب به اتفاق محرک هستند. این داروهای محرک  در درجه اول باعث افزایش فعالیت دوپامین در مغز و تحریک عملکرد کلی از طریق مسیرهای غیر مستقیم عمل می کنند. این حالت ممکن است با  افزایش فعالیت در مغز فردی که بیش فعال و بی قراراست متضاد  به نظر برسد اما بعد از ان دارو باعث  کاهش فعالیت در قشر جلوی مغز میشود و باعث میشود تا منجر به بهتر شدن تمرکز، تغییر توجه و کنترل در دیگر زمینه های مهم مغز شود.

مشکل این است که هر نوع دارو، تمام بدن و مغزرا تحت الشعاع قرار میدهند و نه فقط منطقه خاصی از مغز که فرد نیاز دارد فعال شود. این امر منجر به بسیاری از عوارض جانبی شایع این داروها از جمله: کم اشتهایی، مشکلات خواب، تحریک پذیری، افسردگی و … میشود. بدیهی است، هنگامی که به یک کودک در حال رشد و در حال توسعه داروی محرک داده میشد میتواند تاثیر بالقوه ای بر رشد فرد داشته باشد.

از عوارض طولانی مدت داروهای محرک مخصوصا ریتالین که در مجله روانپزشکی امریکایی منتشر شده است میتوان به بی اثر شدن دارو و یا بدتر شدن علائم اختلال بیش فعالی – نقص توجه اشاره کرد .افزایش در تعداد انتقال دهنده دوپامین ،کاهش میزان دوپامین موجود در سیناپس به منظور کاهش تاثیر ریتالین را به همراه دارد و نیاز است تا دوز دارو افزایش پیدا کند .

در پژوهشی که توسط محققین دانشگاه ایالتی میشیگان بر روی تعدادی از والدین افراد با اختلال بیش فعالی – نقص توجه انجام شده است محققین تخمین زده اند که حدود 20% از کودکان مبتلا به ADHD در واقع تشخیص داده شده اند و نیاز به درمان های غیر تهاجمی از جمله نوروفیدبک دارند.

منبع :

psychologytoday.com/blog/all-about-addiction

• مریم عبداللهی 
• روانشناس و نوروتراپیست

ارائه خدمات تخصصی غیردارویی و نوروفیدبک در کلیه شعب تهران، کرج و شهرستان ها