چگونگی اثر بخشی ریتالین بر توجه

خلاصه : مطالعه، مکانیسم‌های نوروبیولوژیکی نشان می‌دهد که داروی ریتالین برای اختلال بیش فعالی –

نقص توجه ، توجه را بهبودمی بخشد .

این دارو می‌تواند برای طیف وسیعی از تغییرات شناختی مرتبط با افزایش سن فوایدی داشته باشد.

منبع: دانشگاه پیتسبورگ،April 29, 2022

شاید همه ما از اثرات مثبت داروی ریتالین خبر داشته باشیم اما حتی با گذشت حدود نیم قرن از عرضه

یک دارو به بازار، دانشمندان هنوز می توانند چیزهای جدیدی در مورد نحوه عملکرد آن بیاموزند.

تحقیقات جدید دانشمندان علوم اعصاب دانشگاه پیتسبورگ نگاهی نادر به نحوه تأثیر ریتالین بر فعالیت

در مغز حیوانات ارائه می دهد و درک عمیق تری از نحوه کنترل گروه های سلول های مغزی بر توجه

و اشاره به کاربردهای احتمالی جدید برای محرک ارائه می دهد.

در ایالات متحده از هر 11 تا کودک  برای1 نفر ، محرک هایی مانند متیل فنیدیت (که با نام تجاری ریتالین

نیز شناخته می شود) برای بهبود توجه و تمرکز در افراد مبتلا به اختلال کمبود توجه/بیش فعالی یا

ADHD تجویز می شود.

طبق بررسی‌ها بسیاری از بزرگسالان ، از هر 5 نفر یک نفرتخمین زده می‌شود که  از این داروها بدون

برچسب استفاده می‌کنند.

در حالی که ایمنی و اثربخشی این داروها به خوبی شناخته شده است، هنوز چیزهای زیادی برای

یادگیری نحوه عملکرد آنها باقی مانده است.

مارلین کوهن، نویسنده ارشد این مطالعه، پروفسور علوم اعصاب در دانشکده هنر و علوم کنت دیتریش، می‌گوید:

«ما واقعاً اطلاعات کمی در مورد اینکه این داروها با فعالیت گروه‌های عصبی چه می‌کنند، داریم.”اما

دانشمندان علوم پایه‌ مانند ما در حال بررسی این موضوع بوده‌اند که چه گروه‌هایی از نورون‌ها می‌توانند

در مورد رفتار و شناخت به ما بگویند. و بنابراین درک اینکه این داروها با گروه‌هایی از نورون‌ها چه می‌کنند

می‌تواند نکات دیگری را در مورد چیزهایی که برای آنها مفید است به ما بدهد.”در مطالعه کنونی آنها

دریافتند که حیواناتی که متیل فنیدیت مصرف کرده بودند، در یک کار بصری  ( دیداری ) توجه بهتری داشتند

و این بهبود دقیقاً زمانی اتفاق افتاد که همان معیار فعالیت نورون تغییر کرد.

برخی از نتایج مطالعه از آنچه قبلاً در مورد دارو شناخته شده بود انتظار می رفت. این سه حیوان متیل فنیدیت

یا دارونما را در روزهای متناوب برای دو هفته آزمایش مصرف کردند. در روزهایی که دارو مصرف می کردند،

زمان بیشتری را صرف این کار می کردند و در آن عملکرد بهتری داشتند. اما این تمرکز تنها زمانی رخ داد

که وظیفه مورد نیازی که از آنها خواسته شده بود قبلاً به آن توجه داشتند.

=> یعنی به مواردی که قبلا ارائه شده بوده ولی توانایی تمرکز نداشتند این بار

با مصرف دارو عملکرد دیداری بهتری ارائه دادند.

در این مطالعه ، شباهت هایی بین الگوهای عصبی مرتبط با توجه و انواع خاصی از یادگیری پیدا کرده استکه نشان می دهد درمان اختلالاتی که یکی از آنها را شامل می شود ممکن است برای دیگری موثر باشد.

کوهن می‌گوید: «این محرک‌ها ممکن است برای درمان بسیاری از چیزها، از تغییرات شناختی مرتبط با پیری طبیعی گرفته تا بیماری آلزایمر و موارد دیگر مفید باشند.» اگرچه در حال حاضر این فقط یک تصور کاملاً آگاهانه است، اما یکی از مواردی است که آزمایشگاه قصد دارد در مطالعات آینده آن را دنبال کند.

یا در حال حاضر، این مطالعه اولین گام مهم در یک خط تحقیقاتی است که کوهن امیدوار است موارد بیشتری

را ببیند: اتصال نقاط بین زیربنای عصبی رفتار ما و نحوه تأثیر داروها بر آن.

او گفت: «این یک مورد آزمایشی است و فکر می‌کنم کارهای بیشتری باید انجام شود. امیدوارم مردم ببینند که این رویکردها مهم هستند.»

مطالعه بیشتر 

آشنایی با ریتالین ،موارد مصرف و عوارض آن

ریتالین یک داروی نسخه ای است که برای درمان علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) و نارکولپسی استفاده می شود.

ریتالین ممکن است به تنهایی یا همراه با سایر داروها استفاده شود.

ریتالین متعلق به دسته ای از داروها به نام محرک ها است.

مشخص نیست که آیا ریتالین در کودکان کمتر از 6 سال بی‌خطر و مؤثر است یا خیر.

ریتالین ممکن است عوارض جانبی جدی ایجاد کند از جمله:

درد قفسه سینه
مشکل تنفس
سبکی سر
توهم
مشکلات رفتاری جدید
پرخاشگری
خصومت
پارانویا
بی حسی یا درد در انگشتان دست یا پا
احساس سرما در انگشتان دست یا پا
زخم های بی دلیل
تغییر رنگ پوست (ظاهر رنگ پریده، قرمز یا آبی) در انگشتان دست یا پا

نعوظ آلت تناسلی که دردناک است یا 4 ساعت یا بیشتر طول می کش

توجه: مد نظر داشته باشید که اگر تحت نظر پزشک متخصص و وبا توجه به شرایط فرد تجویز شود عوارض گفته شده ممکن است وجود نداشته باشد .

منبع(1)

منبع(2)

من مریم عبداللهی ، روانشناس و درمانگر اختلالات بیش فعالی ، با بیش از 15 سال تجربه ، در صورتی که تمایل به درمان دارویی ندارید و نگران عوارض آن هستید پیشنهاد میکنم از روش نوروفیدبک و توانبخشی شناختی استفاده کنید.