روان درمانی روان پویشی

روان درمانی روان پویشی (مشاوره روان پویشی) رویکردی درمانی داشته و بسیاری از مطالعات تحلیلی را که در زمینه روان درمانی صورت گرفته است، در بر می گیرد.

بنیان اساسی این روشی درمانی در اصول روانكاوى (و عقايد فرويد) فروید ریشه دارد، البته کارل جونگ، آلفرد آدلر، اوتو رنک و ملانی کلین از جمله محققان و روانشناسان سرشناسی هستند که به طور گسترده ای به توسعه و ترویج بیشتر کاربرد و مفهوم کلی پويش شناسي رواني پرداختند.

مانند روانکاوی و روش های وابسته به روانکاوی، هدف اصلی پویش شناسی روانی، انتقال و آوردن ذهن ناخودآگاه به ذهن و ضمیر آگاه است ،کمک به افراد در حل کردن مسائل و مشکلات درونی (روحی و روانی)، تجربه و شناخت احساسات واقعی شان. بر طبق گفته ها، ضمیر ناخودآگاه ما، احساسات و افکار و خاطرات دردناک را که غیر قابل پردازش و یا به سختی قابل پردازش است، در خود جای می دهد.

به منظور حصول اطمینان از عدم بروز بازنمود این خاطرات و احساسات آزار دهنده، افراد حالت دفاعی و انکار به خود می گیرند. براساس پویش شناسی روانی این حالت دفاعی بیشتر اثر تخریبی دارد تا ره گشا و سازنده.

اگرچه روش های وابسته به روانکاوی و مشاوره روان پویشی در برخی از اصول و قواعد با یکدیگر همپوشانی دارند، پویش شناسی روانی بیشتر توجه خود را بر مشکلات فطری و درونی فرد معطوف ساخته و سعی در یافتن راه حلی برای درمان هر چه سریعتر آنهاست. با این وجود، اثرات مثبت یکسانی را برای همگان فراهم می آورد ،  کمک به بیماران در درمان اختلالات روانی، ایجاد تغییرات در سبک زندگی، چگونگی تصمیم گیری و برقراری ارتباط سازنده با دیگران.

در ادامه:عملکرد روش های درمانی وابسته به پویش شناسی روانی