از اینکه با دیگران صمیمی شوم می ترسم…

آیا کسی را سراغ دارید که از دوست داشته شدن توسط دیگران بترسد؟!!!

مراجعی داشتم به اسم‌ مریم که مبتلا به افسردگی با افکار خودکشی بود. او در خانواده ای تربیت شده بود ک استقلال مهم ترین ارزش بود. و پدرش اصلا دوست نداشت ک فررندانش ضعیف بار بیایند و به اصطلاح می خواست روی پای خودشان بیاستند. خیلی وقت بود مریم این احساس را داشت که فردی شکست خورده است. مریم به شدت در مورد خودش انتقادگر بود و مدام در مورد اشتباهاتی که داشت خود را سرزنش می کرد. او معتقد بود نیازی نیست با خودش مهربان باشد، و می گفت: “مهربان‌ و احساساتی بودن یک جور ضعف است و چیزی که من نیاز دارم این است ک فقط منطقی باشم.” مریم همچنین از صمیمیت عاطفی زیاد وحشت داشت، چرا که تصور می کرد صمیمیت و نزدیک شدن به دیگران منجر به وابستگی می شود و باور داشت ک ” اگر با کسی صمیمی شدم به او محتاج خواهم شد و به فردی وابسته و ضعیف تبدیل می شوم.”
من برای مریم از روش های درمانی زیر استفاده کردم:
درمان شناختی رفتاری (CBT): شناسایی افکار منفی او مبنی بر اینکه “من فردی شکست خورده هستم” و کمک به او در تولید افکاری جایگزین.
درمان متمرکز بر شفقت (CFT): نکته ای که به اون آموزش داده شد این بود که تصور کند آن افکار جایگزین را خود مشفق او برای خود افسرده اش می نویسد و باید روی احساس مهربانی و اطمینان بخشی آن ها تمرکز کند. (وقتی دوست شما ببیند در مورد موضوعی ناراحت هستید آیا شما را سرزنش می کند؟!!! یا با مهربانی با شما صحبت و رفتار خواهد کرد؟!!! سعی کنید برای خودتان یک دوست مهربان باشید نه سرزنش گر)
درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT): در مورد باور ناکارآمدی که مریم در مورد صمیمیت با دیگران داشت از این نوع درمان استفاده شد و با استفاده از تکنیک هایی مثل پذیرش و گسلش تمرین کرد که چطور وجود این افکار را در ذهنش بپذیرد اما اجازه ندهد که در رفتار و روابطش تاثیر بگذارند.

همیشه فکر می کردم افراد فقط از احساست منفی می ترسند و فراری هستند اما با دیدن مریم متوجه شدم که گاهی اوقات افراد از احساسات مثبت نیز به خاطر ارتباط نزدیک این احساسات با احساسات منفی گریزانند.
افرادی ک خودانتقادگری زیادی دارند در دسترسی به احساس ملایمت و شفقت با خود مشکل دارند. و بهترین درمان برای چنین افرادی درمان متمرکز بر شفقت است.

مترجم: ندا مهفر