فرافکنی های مستمر روابط را مختل میکند

در فرافکنی ما فقط آن‌چه را که خودمان هستیم در دیگران می بینیم ، بطور مثال اگر خشم را در خود انکار کنید، افراد تندخو را جلب می‌کنید، چون احساس خشم سرکوب‌شده سبب می‌شود تندخویی اطرافیان را ببینید یا نسبت به افراد تندخو واکنش‌های بسیار شدیدی از خود نشان دهید، چون فکر می‌کنید شما فرد خشمگینی نیستید و هیچ‌گونه خشمی در درون تان نیست. اگر از تکّبُر کسی می‌رنجید شاید به آن دلیل است که تکبر را در وجود خود نمی‌پذیرید و آن را انکار می‌کنید.

البته بدین معنا نیست که ما نسبت به ویژگی‌های منفی در خود یا دیگران بی‌تفاوت باشیم  طبیعی است که ویژگی‌های مانند : حسد، تکبر، پرخاشگری، رقابت‌جویی خصمانه و مانند آن، واکنش‌های منفی در ما بر می‌انگیزند، اما اگر این ویژگی‌ها در خودمان باشند و از آن‌ها بی‌خبر باشیم، مطمئناً واکنش‌های منفی ما بسیار شدیدتر از کسانی خواهد بود که نسبت به این ویژگی‌های منفی وجود خود آگاهی دارند.

فرافکنی یکی از مکانیزم‌های دفاعی ناخودآگاه علیه اضطراب محسوب می‌شود  در این معنی خواسته‌ها و انگیزه‌های غیرقابل‌ِ پذیرش که با شناخت آن‌ها در “خود” ممکن است موجب ناراحتی شود، به دیگران نسبت داده می‌شود.

با این وسیله دفاعی، فرد می‌کوشد تا تمایلات نامناسب و ناپسند خویش را به دیگران نسبت دهد و در نتیجه خود را عاری از هرگونه عیب و نقص بداند و خود را از احساس گناه رهایی بخشد. با این وسیله دفاعی، فرد در مورد دیگران با ترازوی خویش قضاوت می‌کند.

مثلاً فرد خسیس دیگران را متهم به خسیس بودن می‌کند، انتقاد و سرزنش مداوم از دیگران و نسبت دادن صفات و خصوصیاتی به افراد دیگر، غالباً ناشی از وجود این کیفیات در فرد نسبت‌دهنده است. این‌گونه فرافکنی، اساساً نوعی دلیل‌تراشی است.

هرچند فرافکنی بسیار متداول بوده و بی‌شک در کاهش دادن تنش‌ها در فرد ناراحت و ناکام مؤثر است، اما استفادۀ مداوم از آن برای فرد سبب از دست دادن این اثر می‌شود؛

زیرا:

در درجۀ نخست هیچ‌گونه کمکی به حل مشکل اساسی فرد نمی‌کند.

و در درجۀ دوم، استفاده مداوم از این وسیله دفاعی ممکن است فرد را در اوهام و تخیلات فرو برده و نهایتاً با عدم شناخت مسئله، راهِ اشتباه را برای حل مشکل انتخاب کند.

منبع:

www.psychcentral.com

سحر اعلایی، مشاور و روان تحلیل گر