آشنایی با علائم اعتیاد به کار

اصطلاح اعتیاد به کار اولین بار در سال 1971 توسط اوتس در کتابش تحت عنوان (اعترافات یک معتاد به کار) عنوان شد.

اوتس (1971) به شباهت های زیادی که بین افراد معتاد به کار و افراد الکلی وجود داشت اشاره کرد و کار کردن برای این افراد را امری ضروری می دانست که فرد قادر به کنترل خود برای کار کردن نیست و آنرا اینگونه تعریف می کند: «معتاد به کار فردی است که بیش از حد کار کرده و بدان وابسته است تا حدی که این موضوع باعث اختلال در سلامت و روابط فردی و اجتماعی وی شود».

به طورکلی اعتیاد به کار مربوط به صرف کردن زمان قابل ملاحظه ای از وقت در کار است، یعنی در گیری شناختی مداوم به کار و ترجیح دادن کار در طی اوقات فراغت است. اعتیاد به کار نوعی نیاز تسکین ناپذیر به مشغول بودن است که طی آن این علایم قابل ملاحظه اند:

 انکار: مثل همه معتادین این افراد ساعات گرفتاری خود را کمتر از آنچه هست بیان میکنند و تمامی ساعاتی را که در منزل و روزهای تعطیل به مسائل مربوط به کار مشغولند، نادیده میگیرند. در عین حال به نیاز همسر و فرزندان خود بی توجه بوده و اعتراض آنان را نشانه بهانه گیری و پر توقعی میدانند.

 تحریف واقعیت: در موارد بسیاری این بیماران واقعا به آنچه انجام میدهند نا آگاه بوده، و واکنش های غیر معقول را که از خود نشان میدهند، موجه و معقول میپندارند.

 کاهش اعتماد به نفس: علی رغم توفیق های اقتصادی چشمگیر، این افراد به ظاهر قدرتمند و متکی به نفس، اما از درون متزلزل و ناپایدارند.

 نیاز به کنترل: این علامت یکی دیگر از واکنش های دفاعی این افراد است به طوریکه میخواهند نبودن خود را با بهانه گیری های هنگام حضور جبران کنند. آنان به عنوان واکنش جبرانی بیش از اندازه نسبت به آنچه در غیاب آنها در خانه و خانواده میگذرد، حساسند و متاسفانه به شکل بد بینانه ای مسئله را تحلیل میکنند.

 افسردگی و اضطراب: به طور کلی این افراد احساس سرزنده بودن و شادابی ندارند و گاه علائم دیگر افسردگی و اضطراب  نیز در آنها بروز میکند.