بیان احساسات در کودکان

زندگی خانوادگی ، بر احساسات خانواده بنا شده است . خانواده ، نیازهای اساسی ما به عشق ، حمایت ، امنیت و حس تعلق را تأمین می کند . گاه به این دلیل که خانواده قادر نیست تمامی این نیازها را تأمین کند و یا زندگی مستمر با عده ای خاص ، همواره ناراحتی ها و آزردگی هایی را به همراه دارد ، هیجاناتی در خانواده بالا می گیرد . وقتی این احساسات بیان می شوند ، واکنش طبیعی ما به شکل پاسخ یا عکس العملی است که در مقابل این احساسات وبیان آنها از خود نشان می دهیم . به عنوان مثال ، بچه ها اغلب چیزهایی مانند اینها را بیان می کنند :

• همیشه از من ایراد می گیری
• ازت بدم میاد

وقتی چنین تعابیری را می شنویم ، واکنش طبیعی ما به عنوان والدین آنها گاهی نفی این حرف هاست و گاهی کلی دلیل می آوریم تا آنها را متقاعد کنیم که اگرچه این حرف ها تا حدودی درست است ، ولی او واقعاً اشتباه می کند . واکنش ما در اغلب موارد ، مقابله با آنهاست در حالی که اگربه شکلی ساده احساساتی را که ورای حرف های آنها وجود دارد بپذیریم ، خیلی راحت تر خواهیم بود. مثلاً:

• خیلی جالبه ! از دستم عصبانی هستی ، نه ؟
• فکر می کنم  الان واقعا مرا دوست نداری ، نه ؟

کودک شما اگر واقعاً مطلبی را از سر احساسات کودکانه خود بیان کرده باشد ، با گفتن این حرف ها عملاً به او کمک می کنید تا بر احساسش غلبه کند و آن را شناخته و آگاهانه با آن برخورد کند . گاهی اوقات اثر انجام چنین کاری معجزه آفرین است . اگر کودک شما احساس کند که واقعاً به حرف هایش گوش داده و او را جدی گرفته اید . بلافاصله قفل صندوقچه ناراحتی هایش باز می شود و شما مشکل او را بهتر و آسانتر درک خواهید کرد. غالباً هنگامی که به دلیل واکنش مناسب والدین ، از فشار روحی ناشی از بروز هیجانات کودک کاسته می شود ، به نظر می رسد که اصل مشکل نیز کاهش پیدا کرده و قابل کنترل شده است . به هر جهت ، اگر احساسات بیان نشوند و مورد شناسایی قرار نگیرند ، ناامیدی هم به مشکل اصلی اضافه خواهد شد. این امر منجر به بروز ناراحتی های بیشتری می شود و در ارتباط کودک و والدین ، اختلال ایجاد خواهد کرد.

[divider]

فاطمه امیری – روانشناس بالینی و نوروتراپیست